#แมลงปอล่อซื้อ | ตอน 11

ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าสายตาที่มาพร้อมประโยคเมื่อครู่ดูเปลี่ยนไป วูบหนึ่งจ้านรู้สึกเหมือนไม่เคยมีเด็กชายน้องป๋อที่ออดอ้อนเก่งหรือชอบพูดจ้อไปเรื่อยเรียกรอยยิ้มคนฟัง เพราะอยู่ ๆ จ้านก็มองเห็นแววตาจริงจังของเด็กผู้ชายคนหนึ่งและลิ้นร้อนที่ตวัดเลียนิ้วเขาจนเยิ้มไปด้วยน้ำลาย

อยู่ ๆ มือก็ขยับไม่ได้ จ้านไม่กล้าเช็ดส้มที่ทะลักออกมาจากมุมปากอีกฝ่าย เขาเอาแต่มองน้ำเปรี้ยวหวานไหลตามแก้มคนที่นอนอยู่บนตักก่อนมันจะหยดลงบนเป้ากางเกงของเขาในที่สุด

แต่แทนที่จะหยุด ป๋อกลับเบียดแก้มที่เลอะไปด้วยน้ำส้มเข้าหาส่วนที่พองนูนขึ้นตามสัญชาตญาณ อยากคิดว่าน้องคงเช็ดเอาความเหนียวออก แต่ปลายจมูกโด่งรั้นที่คลอเคลียกับความเป็นชายผ่านเป้ากางเกงก็เป็นคำตอบให้รู้ว่าไม่ใช่

“พี่ยังไม่อาบน้ำ -- หนูครับ พอก่อน”

ไม่เคยเป็นฝ่ายห้ามถ้าเป็นเรื่องแบบนี้ จ้านไม่ได้ใสซื่อไร้เดียงสา แต่ตอนนี้น้องป่วยอยู่ อีกทั้งเขาเองก็ทำงานมาตลอดทั้งวัน เหงื่อออกยังไม่ได้อาบน้ำ น้องเล่นซุกหน้าลงมาอย่างนี้ใครจะกล้าปล่อยให้ทำต่อ

นอกจากไม่ฟังยังพลิกตัวคุกเข่าราวกับอยากให้อยู่ในท่าที่จัดการอะไรได้ง่าย ๆ เด็กชายน้องป๋อก้มหน้างับซิปกางเกงแล้วค่อย ๆ รูดลงโดยไม่ใช้มือ จ้านต้องหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกสุดท้ายแล้วเอามือปิดส่วนนั้นไว้

“ป๋อ ขอพี่อาบน้ำก่อน”

น้องเงยหน้ามองเหมือนจะบอกให้รู้ทางสายตาว่าประโยคเมื่อครู่เป็นข้อเสนอที่ให้กันในนาทีนี้ไม่ได้  จ้านพยายามตั้งสติ แม้ว่าหัวใจเขามันจะเต้นแรงเหมือนอยากตะโกนออกมาดัง ๆ ก็ตาม

“แค่ห้านาทีนะ”

เด็กชายน้องป๋อทำตาแป๋วพร้อมส่ายศีรษะไม่เห็นด้วย ทำไมถึงดื้ออย่างนี้ล่ะ นอกจากจะไม่สนใจคำพูดแล้วน้องก็ยังทำท่าจะเอาไอ้นั่นออกมาให้ได้แม้ว่าเขาจะพยายามยื้อเอาไว้ ป่วยอยู่ไม่ใช่เหรอ ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงได้จับข้อมือเขาออกพร้อมควักความเป็นชายออกมาจนเห็นได้เห็นกับตาว่ามันแข็งตัวมากแค่ไหน

“ใครเขาอาบก่อนทำกัน?”

รู้สึกย้อนแย้งจนอยากต่อยกับตัวเอง ใจหนึ่งอยากให้หยุดเพราะถ้าปล่อยเลยตามเลยคงเป็นจ้านที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เขายังอยากเป็นคนใจดี อ่อนโยน และไม่รีบร้อนค่อยเป็นค่อยไป แต่อีกใจกลับบอกว่าก็ทำไปสิ ยังไงก็ผู้ชายด้วยกันอยู่แล้วและน้องก็เป็นฝ่ายเริ่มด้วย พอคิดอย่างนั้นก็ละอายใจ แต่ลูกชายก็พร้อมจะจามใส่เหลือเกินโดยเฉพาะเวลาแบบนี้

ตั้งแต่เด็กจนโตเคยมีแฟนอยู่ไม่กี่คน เพราะเวลาคบใครจ้านคบนานเป็นปี และคนเก่าที่มีอะไรด้วยก็ไม่เคยแสดงออกด้านวาบหวามให้ใจเต้นหรือเป็นฝ่ายเริ่มก่อนจนให้ความรู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างนี้

“เอาออกก่อนแล้วค่อยอาบ เดี๋ยวหนูจะช่วยพี่เอง”

“...”

จ้านกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ทั้งหน้าทั้งหูร้อนไปหมดขณะมองอีกคน เด็กผู้ชายที่คิดว่าคงนอนซมให้เช็ดตัวทั้งคืนกำลังลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นแล้ว ดวงตาคู่นั้นมองมาอย่างจริงจังแค่ครู่เดียวก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาสดใส เหมือนอยากบอกให้รู้ว่าเด็กชายน้องป๋อไม่ได้หายไปไหน น้องยังคงเป็นน้องที่เขาเอ็นดูคนเดิม

“หนูจะไม่ให้พี่ไปอาบน้ำจริง ๆ เหรอ?”

ทันทีที่ได้ยินคำถามน้องก็ส่ายหน้าแล้วโน้มศีรษะเข้าหาความแข็งขืนซึ่งมันกำลังสั่นระริกเพียงเพราะเห็นลิ้นที่แลบออกมาทักทาย

“ป๋อ พี่ขอเตือนครั้งที่หนึ่ง”

เจ้าของชื่อไม่หยุดหนำซ้ำยังเอาลิ้นหยอกล้อกับส่วนหัวที่ปริ่มน้ำใส ถ้าหากป๋อซื่อจริง ๆ คงไม่เข้าใจประโยคเมื่อครู่ แต่ถ้าไม่... เจ้าตัวก็คงท้าทายเขาอยู่ ถ้าหากอยากเตือนครั้งที่สอง

“อยากให้พี่ทนไม่ไหวจนทำเรื่องแบบนั้นกับหนูทั้งที่ยังป่วยอย่างนี้เหรอ?” พูดถึงขนาดนี้จะกลัวกันบ้างไหม ตัวก็ยังไม่เช็ดให้ ผ้าขนหนูกับกะละมังที่เพิ่งเอามากลายเป็นหมันไปแล้ว “ป๋อ!”

จ้านเกร็งไปทั้งตัวกับความวาบหวามที่ถูกครอบด้วยโพรงปากอุ่น ความเป็นชายกระตุกรับอยู่ทุกขณะยามน้องผงกศีรษะ เด็กดื้อเงยหน้าขึ้นมาสบตากันทั้งที่ปากยังรูดเข้าออกตามความยาวของแท่งนั้นอย่างช้า ๆ ราวกับจะให้เขาเลือกว่าจะหันหลังให้ความเสียวซ่านนี้หรือไม่

“พรุ่งนี้หนูอาจเดินไม่ไหวแล้วก็ไข้ขึ้นนะ”

น้องคายแท่งร้อนออกจนน้ำลายยืดเป็นเส้น เขามองสีหน้าคนป่วยที่ฟุ้งไปด้วยความสนุกและตื่นเต้นอย่างเก็บไม่มิด ผิดกับเขาที่เอาแต่ตบตีกับความคิดตัวเองว่าควรปล่อยใจไปทางไหน

“พี่ห้ามตัวเองไม่ได้จริง ๆ เหรอ”

“ก็ถ้าเรายังยั่วพี่ไม่หยุด...”

“ยั่ว?” เด็กชายน้องป๋อทวนคำพูดแล้วหลุดขำ ตลกอะไรกัน ถ้าปวดตัวจนลุกไม่ไหวจะโทษใครไม่ได้นะ

“บอกแล้วว่าพี่ก็ผู้ชายคนนึง ไม่ใช่อิฐ ไม่ใช่ปูน”

“นั่นสินะ พี่ต้องหักห้ามใจเอามาก ๆ ที่จะไม่จับหนูแก้ผ้าแล้วกดลงกับเตียง” ปากพูดเหมือนจะนึกได้ แต่มือซุกซนกลับกำรอบความเป็นชายของเขาเอาไว้พร้อมชักขึ้นลงอีกครั้ง “หนูรู้ หนูสำนึกผิดแล้ว ถ้างั้นเอางี้ไหม”

“...”

“หนูจะให้พี่ทำกับปากหนูจนกว่าจะพอใจ อยากกระแทกแรง ๆ เท่าไหร่ก็ได้ หนูจะอ้าปากอมให้พี่ทั้งคืนเลย...”

“ป๋อ” คนฟังหน้าแดงจัด ที่พูดมาน่ะไม่เขินบ้างเลยเหรอ ใครจะไปบ้าทำแบบนั้นตลอดทั้งคืนกัน เขาตั้งใจมาดูแลคนป่วยนะ ใช่ ตั้งใจมาดูแลคนป่วย “ทำไมถึงน่าตีแบบนี้?”

“ตีหนู? หรือว่าพี่ชอบแบบ BDSM?” เจ้าตัวแสบยิ้มชอบใจ จ้านนิ่วหน้าหลับตาแน่น สองมือขยำผ้าห่มเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายขยับข้อมือเร็วขึ้นจนเขาอยากขยับสะโพกเข้าหา

*BSDM คือ การลงโทษ (Discipline), การปกครอง (Dominance) และการยอมจำนน (Submission), การมีความสุขจากการทำให้ผู้อื่นเจ็บปวด (Sadism) และการมีความสุขจากการถูกผู้อื่นทำให้เจ็บปวด (Masochism) – credit:thestandard.co

 “คราวหลังหนูควรเตรียมของเล่นไว้รอดีไหม พวกเชือก แส้ หรือว่าเข็มขัด”

“ใครจะทำเรื่องแบบนั้นกัน เด็กลามก...”  

“อย่าเพิ่งเสร็จล่ะ หนูยังไม่ได้ใช้ปากลามก ๆ อ้อนพี่เลย”

“ไม่ใช้ก็ดีแล้ว พี่ทำงานมาทั้งวันมีแต่เหงื่อ มันน่าเอาเข้าไปในปากตรงไหน?” ถึงจะต่อว่าอีกฝ่าย แต่เขาก็รู้สึกดีเหมือนจะเป็นบ้าตายอยู่ทุกขณะกับเรื่องที่ห่างหายไปนาน

ทั้งที่แค่ใช้แค่มือแต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกเหมือนจะถึงฝั่งฝันอยู่รอมร่อ ปกติจ้านไม่ใช่คนเสร็จง่าย แต่คราวนี้ทุกอย่างมันไวจนงงไปหมด

ย้อนแย้งอีกแล้ว จ้านรู้สึกอายหากต้องยอมรับและคล้อยตามการเอาอกเอาใจของอีกฝ่าย แต่ลึก ๆ ในใจเขาก็โหยหาเรื่องพรรค์นี้แต่ไม่กล้าออกปากบอกคู่นอน และป๋อเหมือนเข้ามาปลดล็อกให้รู้ว่าต่อให้ภายนอกจะหลงใหลความรักแบบโรแมนติก อ่อนโยน ค่อยเป็นค่อยไป ส่วนเรื่องบนเตียงคงเริ่มด้วยกอดจูบแสดงความรักให้อีกฝ่ายรับรู้ แต่นั่นก็เป็นพาร์ทของความรัก แต่ถ้าเป็นส่วนของความเสน่หา จ้านก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาตื่นเต้นกับคำพูดทะลึ่งตึงตังของอีกฝ่าย

“ถ้าพี่ถามว่าตรงไหน...”

หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเสียงกลอง ทั้งสองสบตากันขณะมือเรียวยาวชักแท่งร้อนขึ้นลงเร่งจังหวะจนได้ยินแต่เสียงเหนอะเหนอะจากน้ำหล่อลื่น ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่ออยู่ ๆ อีกฝ่ายก็ช้อนขาของเขาพาดกับไหล่เหมือนอยากให้อยู่ในท่วงท่าที่สะดวกขึ้น

‘แต่ท่านี้มันไม่แปลก ๆ ไปหน่อยเหรอ?’ จ้านตั้งคำถามกับตนเองอย่างนั้น

“หนูก็จะบอกว่าอะไรที่เป็นพี่หนูยัดเข้าปากได้ทั้งนั้น”

 “...!!!”

จ้านหลับตาพลางกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดห้อ ตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าหัวใจที่กำลังเต้นกับศีรษะที่ผงกขึ้นลงอยู่ตรงกลางหว่างขาอะไรที่มันเร็วกว่ากัน

“อืม... ป๋อ ถ้าหนูทำแบบนี้พี่จะ --”

“หนูทำไม?” เจ้าของชื่อไม่ปล่อยให้เขาได้หายใจ แม้แต่ตอนคายความแข็งขืนออกมาเด็กแสบก็ยังใช้ข้อมือกำมันเอาไว้แล้วรูดตามจังหวะก่อนจะอมเข้าไปใหม่อีกครั้งหลังจากได้ถามย้อน

“ถ้าหนู... อา... ถ้า...”

ชายหนุ่มหอบกระเส่าพลางขยับสะโพกเข้าหาโพรงปากร้อนเพราะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว สองมือที่เคยกอดเอวอย่างออดอ้อนตอนนี้กำลังกระชับกอดลดช่องว่างเพื่อให้ส่วนแข็งขืนเข้าไปได้ลึก ๆ ขาที่ไม่เคยพาดกับไหล่ใครเกร็งจนถึงปลายเท้า

จ้านมองศีรษะตรงหว่างขา พอถูกแกล้งหนัก ๆ ก็มีความคิดอยากเอาคืนบ้างจึงกดศีรษะทุยเข้ามาเผื่อว่าจะมีคนสำลัก แต่เขาคิดผิด... เด็กแสบยังดูดเลียส่วนหัวแล้วอมเข้าไปใหม่ทั้งด้าม อมตั้งแต่โคนถึงปลายซ้ำ ๆ อย่างไม่รู้จักเหนื่อย จนอยากนึกหึงย้อนหลังว่าเมื่อก่อนป๋อเคยทำแบบนี้ให้ใครบ้าง?

“หนู... เอาปากออก... พี่จะเสร็จแล้วครับ... อา...”

มือของเขาช่างไร้เรี่ยวแรงตอนพยายามดันไหล่อีกฝ่ายออกถึงไม่ได้ผลอย่างนี้ จ้านพยายามกักเสียงคราง แต่ทุกครั้งที่น้องแยงลิ้นเข้ามาในรูตรงส่วนหัว เขาก็หลุดเสียงน่าเกลียดออกไปอย่างช่วยไม่ได้

“...!!!”

ชายหนุ่มเกร็งไปทั้งตัวเมื่อได้ปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในปากคนป่วย จ้านยังคงปรับจังหวะการหายใจให้กลับมาคงที่ไม่ได้ และพอเห็นว่าอีกฝ่ายถอนปากออกมานั่งคุกเข่าก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาก็ยิ่งอยากจะบ้าตายตอนเห็นรอยยิ้มที่มาพร้อมปากที่อ้าออกให้เห็นว่าน้องกลืนมันไปหมดแล้ว

“หนู ทำอะไรลงไปเนี่ย?”

“ออกเยอะมาก พี่ไม่ได้ช่วยตัวเองเลยเหรอ?” ทำไมถึงดื้อขนาดนี้ นั่นใช่คำถามหลังทำเรื่องน่าอายลงไปหรือไง เขาล่ะอยากจะตายจากโลกนี้ไปให้รู้แล้วรู้รอด

“ก็ใช่ไง งานยุ่งทุกวันพอกลับบ้านก็เหนื่อยแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องลามก ปะ... ลุกขึ้นครับ ไปล้วงคอในห้องน้ำกับพี่ เราต้องอ้วกมันออกมานะ”

จ้านคว้าข้อมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ไปไหนไหล่ของเขาก็ถูกกดให้นั่งลงไปกับขอบเตียงเหมือนเดิม พร้อมร่างผอมสูงร้อยแปดสิบที่ยืนเข่าคร่อมตัวเขาไว้ข้างหนึ่ง

“หนู - ไม่ - อ้วก”

“ป๋อ”

“บอกแล้วไงว่าอะไรที่เป็นพี่หนูจะยัดเข้าปากให้หมด”

“...” จ้านมองเด็กแสบที่ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบของเหลวที่เลอะตรงมุมปากออกมาดู ก่อนจะเลียกินราวกับเสียดาย

“พี่หน้าแดงกว่าหนูที่เป็นไข้อยู่อีก”

“ก็เพราะเด็กลามกที่ไหนล่ะ?”

“หนูเอง เด็กชายน้องป๋อของพี่จ้าน”

“...” ถึงกับกุมขมับ เขาทั้งเขินและอายจนไม่กล้ามองหน้าน้องแล้ว

พอเสร็จจนโล่งถึงคิดได้ว่าทำไมไม่จับปล้ำให้จบ ๆ ไปเลยนะ ไม่น่าปล่อยให้เด็กควบคุมถึงขนาดนี้ เสียผู้ใหญ่จริง ๆ

“ชอบไหม?”

“...”

“ถ้ายังไม่พอหนูจะอมให้ใหม่ พี่แค่นอนอยู่เฉย ๆ”

“เราเห็นพี่เป็นคนแบบไหน?” จ้านเงยหน้าคาดโทษคนที่ยืนเข่ากักตัวเขาไว้ “พี่จะสบายตัวคนเดียวได้ยังไง หนูยังไม่ได้เอาออกเลยสักรอบ”

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

อยากแดก!!!!

นั่นคือเสียงที่กึกก้องอยู่ในหัวป๋อ

“พี่จะช่วยหนูเหรอ?” น้องถามตาใสราวกับไม่ได้คาดหวังไว้ว่าจะได้ยินประโยคนั้นจากปากเขา “หนูเสร็จช้านะ เดี๋ยวพี่เมื่อยกราม หนูสงสาร”

“จะช้าสักแค่ไหนกัน?”

ป๋อเม้มริมฝีปาก ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากกรอเวลาให้เดินไปข้างหน้าสักชั่วโมง พี่จ้านจะได้เห็นสภาพตัวเองตอนขยับปากพูดไม่ไหว

ชายหนุ่มเอนตัวนอนลงไปตามแรงดันเบา ๆ ของคนอายุน้อยกว่า หากยังอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ลูกชายคงตื่นมาสู้รอบสองได้ไม่ยาก แต่จ้านตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ลำบากน้อง เพราะเขาจะใช้มือจัดการตัวเอง

“งั้น...”

เขาหลุดออกจากความคิดพลางสบตากับคนที่ยืนเข่าคร่อมอยู่ตรงช่วงอก เด็กชายน้องป๋อที่เอาอกเอาใจเขาเกือบตายเมื่อครู่กำลังถลกเสื้อขึ้นเล็กน้อยและตามด้วยดึงหัวกางเกงนอนลง จนส่วนนั้นดีดผึงออกมาให้รู้ว่าขนาดของน้องก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

“อ้าปากออก...”

“...”

“แล้วอมให้หนูจนกว่าจะแตก”

TBC

เมื่อกี้เห็นแวบ ๆ ไม่รู้แม่ใครหยิบไม้แขวนเสื้อมา 
ปล.ใครอ่านจบแล้วแวะไปบอกเล่าในแท็กหรือกลับไปให้กำลังใจพี่จ้านตอนหน้าในจอยได้น้าพรี่

ส่วนตอนนี้ตัวใครตัวมัน หนูไม่อยู่แร้ว

จ้วดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

#insaneCB | insane ` chanbaek [ part 2/? ]

INSANE

chanyeol x baekhyun

/ 2 /

แบคฮยอนคิดว่าเป้าหมายของค่ำคืนนี้น่าจะสิ้นสุดลงแล้ว เพราะเขาไม่ได้คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะอยู่ต่อจนถึงคืนพรุ่งนี้เพราะอยากได้คำตอบเรื่องไร้สาระที่รู้ไปก็หาประโยชน์ไม่ได้

หลังจากทำความสะอาดตัวและเบาะนั่งซึ่งเลอะเทอะหมดสภาพรถราคาแปดร้อยล้านวอนเรียบร้อยแล้ว เจ้าของสูทสีเลือดนกก็ลงจากรถไปคุยโทรศัพท์ และถ้าให้เดาคาดว่าน่าจะโทรรายงานเมียเรื่องกลับบ้านช้า หรือไม่ก็พะวงถึงลูกน้อยซึ่งอาจจะหลับไปตั้งแต่สองทุ่ม

ถ้าอีกฝ่ายกลับเข้ามาแล้วบอกว่า ‘คุณลงตรงนี้ได้ไหม ผมมีธุระต้องรีบไปทำ’ ด้วยน้ำเสียงไร้สิ้นเยื่อใยก็คงไม่โกรธ เขาคงพยักหน้าง่าย ๆ ก่อนจะลงจากรถไปโดยไม่เหวี่ยงวีนให้คอแหบแห้งเพราะถูกหิ้วมาลอยแพข้างถนนซึ่งเกือบออกนอกโซลอยู่แล้ว อีกอย่าง ตรงนี้ก็มืดจนชวนให้หลอนไม่น้อย ก็ถ้าแบคฮยอนเป็นคนกลัวผีน่ะนะ

เซ็งไปก็ไม่ได้อะไร อาจเป็นเพราะเขาได้ออกไปผจญภัยในโลกกว้างเร็วกว่าเด็กคนอื่น ๆ บยอนแบคฮยอนจึงรู้และเข้าใจว่าควรปรับตัวอย่างไรให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

เขาและชานยอลต่างก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว แฟร์ ๆ ไม่มีใครเสียหายอะไร จะแยกกันไปตอนนี้มันก็บวกลบคูณหารลงตัวพอดี

แบคฮยอนไม่อยากเรียกตัวเองว่ากร้านโลก แต่ลองคิดดูสิว่าจะมีใครคาดหวังความจริงใจจากผู้ชายที่เพิ่งมีอะไรกันหลังจากทำความรู้จักไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมง? จะมีก็แต่พวกอ่อนไหวที่เพ้อฝันว่าจะบังเอิญเจอผู้ชายดี ๆ สักคนในคลับ และโง่ถึงขั้นคิดว่าจะเอาชนะใจคนประเภทนั้นได้ด้วยความจืดชืดแสนน่าเบื่อหน่ายของตัวเอง

ไม่มีทางเป็นแบบนั้น และต่อให้เป็นเวอร์ชั่นนิยาย บยอนแบคฮยอนก็จะเบ้ปากใส่หนังสือเล่มหนาแล้วโยนเข้ากองไฟซึ่งไม่รู้ว่าใครหน้าไหนเป็นคนจุดทิ้งเอาไว้

ชานยอลกดวางสายแล้วกลับเข้าไปในรถ เขาเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้คาดเข็มขัดจึงเอื้อมไปจัดการให้ แต่อีกฝ่ายกลับมองมาเหมือนกำลังลองเชิงคล้ายว่ากำลังคิดอะไร เขาจึงจูบหยอกล้อเบา ๆ ที่ริมฝีปากก่อนจะหันไปขับรถ

“ไม่กลับเหรอ?”

“กลับ? ไปไหน?” ชายหนุ่มตัวสูงแกล้งเลิกคิ้วพลางชำเลืองมองคนข้าง ๆ

มันก็จริงที่แบคฮยอนเป็นคนน่าสนใจ ก็เล่นเซอร์ไพรส์ด้วยเรื่องว้าว ๆ ไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แต่ก็ใช่ว่าปาร์คชานยอลจะสตันท์กับความบ้าบิ่นที่แฝงไปด้วยความซับซ้อนจนดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่วายคงคิดว่าเขาจะพากลับโซลเพราะได้สมอยากเรียบร้อยแล้ว และที่ออกไปคุยโทรศัพท์เมื่อครู่เจ้าตัวก็คงมีเวลามากมายให้คาดเดาไปต่าง ๆ นานา ซึ่งเรื่องนั้นปาร์คชานยอลก็คงหยั่งรู้ไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ ถ้าเขาหักพวงมาลัยเลี้ยวกลับคงได้ถูกหมายหัวว่าเป็นไอ้คนขี้เอาแล้วทิ้งแหงแซะ

“ผมยังกลับไม่ได้ กว่าคุณจะให้คำตอบผมก็ตั้งคืนพรุ่งนี้นี่” ชานยอลเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังยิ้ม แต่ในใจคงด่าเขาว่า ‘ไอ้คนส้นตีนเอ๊ย’ เพราะทั้งหมั่นไส้และถูกใจกับคำตอบเมื่อครู่อยู่แน่ ๆ ก็เอาสิ ด่ามาทั้งโคตรเลยก็ยังได้ ชอบเหลือเกินแหละคนเก่งเนี่ย

“เพิ่งรู้ว่าคุณตื่นเต้นเรื่องคำตอบนั่นจนยอมอยู่ต่อ ว่าแต่จะขับทะลุออกนอกคยองกีโดเลยหรือไง?”

“ก็กะว่าอย่างนั้น คุณชอบบ้านพักตากอากาศติดแม่น้ำไหมล่ะ?”

“ไม่รู้สิ ต้องเห็นกับตาก่อนถึงจะบอกได้”

“ใจคอจะให้รอคำตอบกับทุกเรื่องเลยหรือไง?” ชานยอลมองคนตัวเล็กอย่างมันเขี้ยว

“ไม่ทุกเรื่อง ไม่เชื่อลองถามมาสิ”

“ผมเอาเก่งไหม?”

“เก่ง”

“โอ้โห แทบไม่ต้องใช้เวลาคิดเลย ถ้าไม่ติดว่าภาพลักษณ์คุณดูเป็นคนมั่นใจ มีจุดยืนเป็นของตัวเอง ผมคงคิดว่าคุณกำลังพูดเอาใจอยู่”

“ลึก ๆ ก็คิดว่าผมตอแหลอยู่ล่ะสิ?” เหอะ ทำเป็นพูดตัดพ้อ แต่สีหน้ากับแววตานี่สวนทางกันจนเหมือนคนอยากโดนซ้ำรอบสองเอาให้จุกท้องกันไปข้าง

“นี่ที่รัก ผมไปใช้คำหยาบแบบนั้นกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“คุณไม่ได้พูดอย่างนั้น ผมแค่ร้อนตัวไปเอง แต่ชอบคำว่าที่รักจัง ฟังแล้วจั๊กจี้ดี”

“แล้วเมียจ๋าล่ะ?” ชายหนุ่มมองหยั่งเชิงคนข้าง ๆ พลางยกยิ้ม เอาสิ งานนี้ไม่มีใครยอมใคร

“ชอบ แต่ไม่ให้เรียก”

“ไหงงั้น?”

เอาล่ะ เตรียมเจอดราม่า ‘เพราะคุณคงมีคนให้เรียกแบบนี้เยอะแล้ว ผมไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้น’

“เพราะผมคิดว่ามันคงตื่นเต้นกว่าถ้าได้ยินคำ ๆ นั้นตอนที่ผมกับคุณกำลัง...” นิ้วชี้กับนิ้วกลางช่างซนเหลือเกิน น้องชายในกางเกงที่เพิ่งสงบไปเมื่อไม่นานมานี้เหมือนว่ามันจะเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งเพียงเพราะสองนิ้วนั้นค่อย ๆ ไต่ไปตามหน้าขาของเขา

เหอะ... ร้ายจริง ๆ

“ส่วนคุณก็ลีลาใช้ได้” อยากรู้ว่าพอไม่ได้รับคำชมแล้วแบคฮยอนจะเสียหลักแค่ไหน ชายหนุ่มชำเลืองมองคนข้าง ๆ ซึ่งไม่ได้มีท่าทีอย่างที่คาดหวังเอาไว้ แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายกำลังปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้

“แย่จัง พูดซะผมอยากแก้ตัวเดี๋ยวนี้เลย” แบคฮยอนสอดมือเข้ามาในสูทสีเลือดนกที่ยังไม่ได้ติดกระดุม ทั้งคู่สบตากันเพียงเสี้ยววิและชานยอลรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องมีแผนอะไรอยู่

“ขอผมขับรถก่อน อีกแค่เดี๋ยวเดียวคุณได้แก้ตัวสมใจแน่” มือข้างหนึ่งละจากพวงมาลัยมาเชยคางคนขี้ยั่วเป็นการหมายหัว “บนเตียงคิงส์ไซส์ โซฟา เคาน์เตอร์บาร์ในครัว หรือว่าอ่างจากุชชี่ดีล่ะ?”

ค่ำคืนนี้คงไม่จบง่าย ๆ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เข็ดหลาบเห็นทีว่าต้องสั่งสอนกันต่อจนกว่าจะรู้ว่าใครถือไพ่เหนือกว่า และดูเหมือนว่าแบคฮยอนจะมีความคิดเหมือนกัน เจ้าตัวถึงได้สอดมือเข้าไปในกางเกงเขาพร้อมยิ้มอย่างมีความหมาย

“ของพวกนั้นใครจะสน ริมแม่น้ำบ้านพักตากอากาศของคุณต่างหากที่ผมกำลังพูดถึง”

*

จุดหมายค่อนข้างอยู่ไกลจากตัวเมือง หนำซ้ำรอบด้านยังมีแต่ป่าไม้ชวนให้นึกถึงหนังสยองขวัญพล็อตฆาตกรหน้าหล่อลวงเหยื่อมาฆ่าหั่นศพหลังจากเสพสุขกันไปอย่างถึงพริกถึงขิงทั้งหมดห้ารอบ

อืม... คาดหวังเยอะเกินไปไหมนะ

ตั้งห้ารอบ... ผู้ชายคนนี้จะไหวเหรอ?

แค่คิดก็น่าท้าทาย ปาร์คชานยอลคงมีแผนในหัวที่เตรียมไว้เพื่อเหยื่ออย่างเขาในค่ำคืนนี้ ซึ่งบยอนแบคฮยอนก็ยินดีเหลือเกิน

น่าประหลาดใจไม่น้อยที่ไฟเปิดทิ้งไว้อยู่แล้ว กระทั่งเห็นว่ามีผู้ชายวัยยี่สิบกลาง ๆ เปิดประตูให้ บ้านหลังนี้จึงหลุดจากการเป็นสถานที่ถ่ายทำหนังฆาตกรรมไปโดยปริยาย

“เรียบร้อยหรือเปล่า?”

“ครับนาย พี่ฮันเข้ามาจัดการให้แล้ว” เด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดกางเกงนอนก้มศีรษะลงมาคุยกับคนเป็นเจ้านาย จากสภาพแล้วเหมือนคนจำใจตื่นมาเปิดประตูให้เพราะเจ้าของรถคันนี้คงไม่อยากหมดหล่อหากต้องลงไปเปิดเอง

“กลับได้เลย ถ้ามีอะไรเดี๋ยวกูโทรหา” คนเป็นนายกล่าวเพียงเท่านั้นแล้วควักแบงก์ห้าหมื่นวอนให้ก่อนกระจกรถจะเลื่อนขึ้น

สิ้นสุดบทสนทนารถก็ขับเคลื่อนเข้าไปด้านใน บ้านสไตล์โมเดิร์นดูใหม่จนเดาไม่ออกว่าสร้างมากี่ปีแล้ว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันช่างเข้ากับธรรมชาติโดยรอบอย่างปฏิเสธไม่ได้ เขาชอบที่คนออกแบบมองเห็นประโยชน์และความสวยงามของต้นไม้เก่าแก่ตรงด้านข้าง จึงออกแบบให้เป็นส่วนหนึ่งกับบ้านมากกว่าจะตัดทิ้งไป

ไหนจะชิงช้าหวายที่นั่งได้สองคนอีก ช่างเลือกเหลือเกินนะพ่อคุณ

“คุณไม่ใช่คนแรก”

“...?” ทั้งคู่หันมาสบตากัน และการที่คนตัวเล็กยกยิ้มอย่างนั้นก็ทำให้ชานยอลรู้ว่าเขาไม่ได้เดาผิดไป

“คุณไม่ได้ถาม แต่คุณอยากรู้”

“สีหน้าผมชัดขนาดนั้นเลย?” เจ้าของบ้านไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วแบมือออกมา

“ไม่ชัด แต่เดาได้” แบคฮยอนมองคำเชิญชวนผ่านการแสดงออกที่มาพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน ดังนั้นเขาจึงวางมือลงไปโดยไม่เสียเวลานานไปกว่านี้

“อย่ากังวลเลย ผมไม่ซีเรียสเรื่องคนแรกหรือคนสุดท้ายอยู่แล้ว”

“รู้ ผมก็แค่อยากบอกคุณว่าถึงผมจะเป็นคนไม่ดี แต่ไม่ใช่คนโกหกหรอกนะ”

“เท่เป็นบ้า ผมชอบความนิสัยไม่ดีที่ชัดเจนของคุณจัง” แบคฮยอนหรี่ตาพลางย่นจมูกใส่อย่างมันเขี้ยว ซึ่งชานยอลเองก็คงรู้สึกไม่ต่าง ถึงได้ก้มลงมางับปลายจมูกเขาเบา ๆ

ทั้งคู่สอดประสานเรียวนิ้วแล้วเดินเข้าไปในบ้าน สวมบทคู่รักชั่วคราวที่มีเวลาจำกัดจนถึงคืนพรุ่งนี้

“บรรยากาศเหมือนฮันนีมูนไหม?” สิ้นสุดคำถามแบคฮยอนก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เขาจึงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

“นั่นเป็นเรื่องของคนแต่งงานกันแล้ว แต่ผมกับคุณไม่”

“พูดแบบนี้มาแต่งกันเลยเป็นไง?”

“ท้า?”

“ใช่ อยากมีผัวเป็นตัวเป็นตนสักครั้งในชีวิตหรือเปล่าล่ะแบคฮยอน?”

ทั้งคู่สบตากันอย่างหยั่งเชิงอย่างไม่มีใครยอมใคร ชานยอลรู้สึกว่าอะดรีนาลีนสูบฉีดอยู่ตลอดเวลาเมื่ออยู่กับคนตรงหน้า เขาเหมือนคนที่พร้อมจะทำเรื่องบ้า ๆ ได้หากว่ามันทำให้สนุกไปกับคน ๆ นี้

“จะแต่งงานต้องมีชุดนะ”

ชายหนุ่มตัวสูงเอนหลังพิงพนักโซฟาโดยอัตโนมัติเมื่อคนขี้ยั่วนั่งคร่อมทับตักเขาพร้อมโอบรอบคอจนใบหน้าเข้าใกล้กันก่อนจะจูบเบา ๆ แล้วผละออกมาสบตา

“อยากแต่งตอนไหน พูดสิ”

“พรุ่งนี้บ่ายแก่ ๆ เป็นไง แต่งเสร็จตกดึกผมก็จะให้คำตอบคุณ หลังจากนั้นก็แยกทางกัน”

“เลือดเย็นอะไรขนาดนั้น ไหนล่ะเวลาฮันนีมูน?” ชานยอลฟาดสองมือลงบนก้นกลมพลางขยำเนื้อที่แน่นเต็มมือ

“อ่า จริงด้วยสิ เราจะแต่งงานกันเพราะอยากฮันนีมูนที่นี่นี่นะ...” แบคฮยอนกวาดสายตาไปโดยรอบ

“ผมอนุญาตให้คุณเลื่อนเรื่องคำตอบเป็นวันมะรืนได้”

“คุณควรพูดว่า ‘อยู่กับผมต่ออีกสักคืนได้ไหมที่รัก’ มากกว่าประโยคนั้นนะ?”

“ถ้าพูดแล้วจะยอมอยู่เหรอ?” ทั้งคู่คลอเคลียปลายจมูกกันและกัน หยอกล้อ เล่นกับความรู้สึกอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากที่เฉียดไปมา พร้อมสะโพกซึ่งบดเบียดเข้าหาจนร่างกายแนบชิดไร้ช่องว่าง

“พูดเร็ว...”

ชานยอลยิ้มขำเสียงกระซิบที่แฝงความเอาแต่ใจเล็ก ๆ ก่อนจะตวัดเอวคอดเพื่อกระชับกอดให้แนบแน่นยิ่งขึ้นเป็นการบอกว่าต่อให้แบคฮยอนคิดจะชิ่ง เขาก็คงไม่ยอมให้ไปไหนทั้งนั้น

“อยู่กับผมอีกสักอาทิตย์เถอะที่รัก”

“ผมบอกให้พูดแค่หนึ่งคืน”

“แต่ผมอยากฟัดคุณนานกว่านั้น หยวนให้หน่อยน่า” พูดจบก็จูบไหปาร้า ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปตามลำคอจนหยุดอยู่ข้างหูคนตัวเล็ก “แค่หนึ่งคืนคุณสำรวจบ้านหลังนี้ไม่เสร็จหรอก เชื่อผมสิ”

“ชานยอล ผมไม่ใช่นักสำรวจ” แบคฮยอนเอี้ยวหน้าหันไปสบตากับเจ้าของแววตาเจ้าชู้

“งั้นก็เป็นเมียผมอย่างเดียว ว่าไง?”

“จะเป็นเมียปาร์คชานยอลต้องทำอะไรบ้าง?”

“อ้าขาเก่ง ๆ ก็พอ นอกนั้นช่างแม่ง”

“ง่ายไปไหม ผมทำได้มากกว่าที่คุณบอกอีกนะ”

ถูกใจ อยากได้ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ตื่นเต้นกับใครสักคนอย่างนี้ ใครสักคนที่รู้ทันและทำให้ปาร์คชานยอลยอมโอนอ่อนให้หลังจากเป็นฝ่ายเอาแต่ใจตัวเองมาตลอด

“อยู่กับผม แบคฮยอน”

“สองวัน”

“จากเจ็ดเหลือสองเนี่ยนะ อย่างน้อยก็ห้าเถอะทูนหัว” ชายหนุ่มทำหน้าเหยเก ให้ตายเถอะว่ะ สองวันจะไปทำห่าอะไรได้ แค่นอนก็กินเวลาไปสิบสองชั่วโมงแล้วไหม?

“สอง”

“ที่รัก”

คนตัวเล็กชูสองนิ้วขึ้นมาเพื่อย้ำว่าบยอนแบคฮยอนมีเวลาให้เขาเพียงเท่านั้น

“รีบไปไหน มีงานต้องเคลียร์หรือไง?” ชานยอลแลบลิ้นรับนิ้วทั้งสองที่คนตัวเล็กกำลังดุนเข้ามาในปาก

“ใช่ งานใหญ่แบบที่คุณรับผิดชอบไม่ไหวเลยล่ะ” แบคฮยอนยิ้มพอใจขณะมองนิ้วตนเองที่ถูกโลมเลีย ดูดดุนจนฉ่ำไปด้วยน้ำลายคล้ายว่ามันคือส่วนนั้นที่อยู่ใต้กางเกง

“มันจะใหญ่สักแค่ไหนกัน?”

“เล็กกว่าไอ้นั่นของคุณนิดนึง แต่ก็ -- สองวัน” แบคฮยอนยังคงสนุกกับการต่อรอง และเขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมไปก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้เจอกันอีกหลังจากนี้

คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนเข่าขณะสบตากับคนใต้ร่าง สองมือไขว้กันพลางถอดเสื้อให้อีกฝ่ายเห็นว่าร่องรอยที่สร้างไว้บนรถมันชัดแค่ไหนเมื่อผิวขาวกระทบแสงสว่างจากหลอดไฟในบ้านหลังนี้

โอเค ช่างแม่งไปก่อน เพราะตอนนี้เรื่องของเลขสองที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นน่าสนใจกว่าเป็นไหน ๆ ชานยอลผิวปากมองสองมือที่ลูบไล้ผิวตัวเองขณะบดสะโพกเบียดความเป็นชายใต้กางเกงของเขา พร้อมขยับริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นถามเบา ๆ ว่า

‘ตรงนี้หรือริมน้ำ?’

ชานยอลปลดเข็มขัดกางเกงพลางรูดซิปลง ควักความเป็นชายออกมาให้พ้นจากความคับแน่นให้คนตัวเล็กรู้ผ่านความแข็งของมันว่าเขาพร้อมสำหรับรอบสองมากแค่ไหน บยอนแบคฮยอนรู้จักเขาน้อยเกินไป คิดว่าถ้าเลือกทำตรงไหนแล้วจะจบตรงนั้นงั้นหรือ ค่ำคืนนี้ไม่สั้นขนาดนั้นหรอกนะ

“ใส่ตรงนี้ เดี๋ยวพาไปเสร็จริมน้ำ”

TBC

ตอนหน้าจบแร้วนะคะ สำหรับ SF เรื่องเน้

อยู่ในห้องสอบสวนไปก่อน ตอนหน้าจะพาเข้าคุกรัว ๆ สองซีนเลย

เริ่มจากฉากเปิดในตอนจบ แร้วก็กลาง ๆ ตอน

รอไหวไหม ถ้ารอไม่ไหว กรีดร้องในแท็ก #insaneCB ให้ผู้คุมดูหน่อยคร้า